Në vend që të ishte në arë për të vaditur misrin, Isak Gashi nga Nangë e Kukësit ka marrë draprin për të prerë prodhimin që mbolli në pranverë.
Në mes të sezonit, mungesa e ujit vaditës e ka detyruar fermerin të ndërpresë prodhimin dhe të përpiqet të shpëtojë çfarë mundet nga parcela. Pas misrit të tharë janë shpenzimet për farën, mbjelljen, punimin e tokës dhe puna e muajve të fundit.
Por pa ujë, prodhimi është tharë në arë.
Dëmi për Isak Gashin është i madh, por rasti i tij nuk është i izoluar. Dhjetëra fermerë në zonën e Nangëve po përballen me të njëjtën situatë, ndërsa shumë banorë kanë zgjedhur të mos i mbjellin fare tokat, për shkak të mungesës së garancisë se do të kenë ujë për vaditje.
Fusha e Shtiqnit dhe e Nangëve shtrihet në rreth 820 hektarë tokë bujqësore, një prej sipërfaqeve më të mëdha bujqësore në Qarkun e Kukësit. Megjithatë, sot në punë është më pak se një e dhjeta e kësaj sipërfaqeje.
Historikisht, tokat e kësaj zone janë vaditur përmes kanalit të Rexhepajve, i cili furnizohet nga lumi Luma. Problemet me funksionimin dhe mirëmenaxhimin e kanalit kanë sjellë ndërprerje të furnizimit me ujë, duke lënë fermerët pa mundësi për të vaditur tokat.
Vetë Isak Gashi thotë se për zgjidhjen e problemit u është drejtuar institucioneve, përfshirë Drejtorinë e Ujërave dhe Bashkinë Kukës, por deri tani nuk ka marrë një zgjidhje.
Sot, në vend të ujit që duhet të furnizonte këtë zonë bujqësore, në arë dëgjohet drapri. Isak Gashi përpiqet të shpëtojë atë pak misër që ka mbetur, ndërsa qindra hektarë tokë mbeten të papunuar.
Mungesa e ujit vaditës nuk po i dëmton vetëm prodhimet e këtij sezoni. Fermerët paralajmërojnë se, pa një zgjidhje të qëndrueshme për vaditjen, nuk mund të vijojnë të mbjellin tokat e tyre.
Nga një prej zonave më të rëndësishme bujqësore të Kukësit, toka mbetet djerrë, ndërsa fermerët humbasin investimet dhe prodhimin për shkak të mungesës së ujit.
