Më 14 maj 1921, në Orenjë të Librazhdit, lindi Hafiz Sabri Koçi, një prej figurave më të shquara të historisë fetare dhe shoqërore në Shqipëri, i cili më vonë do të shndërrohej në një nga personalitetet kyçe të ringritjes së besimit pas rënies së diktaturës komuniste.
I formuar në Shkodër, nën kujdesin e dijetarëve të njohur të kohës, ai u edukua si klerik dhe shërbeu me përkushtim si imam dhe myfti në Shkodër dhe Kavajë. Gjatë veprimtarisë së tij, u dallua për predikimet e thella dhe angazhimin në edukimin fetar, duke fituar respekt të gjerë në komunitet.
Në vitin 1966, për shkak të bindjeve dhe veprimtarisë së tij fetare, ai u arrestua dhe u dënua me 22 vite burg. Qëndroi i izoluar deri në vitin 1986, duke përballuar një periudhë të gjatë vuajtjesh, por duke mbetur i palëkundur në besimin e tij. Kjo periudhë e bëri atë një simbol të qëndresës shpirtërore në një kohë kur feja ishte e ndaluar në Shqipëri.
Pas rënies së regjimit komunist, Hafiz Sabri Koçi u rikthye si një figurë udhëheqëse në ringritjen e jetës fetare në vend. Më 16 nëntor 1990, ai udhëhoqi hapjen historike të Xhamisë së Plumbit në Shkodër, një ngjarje që shënoi një moment kthese për lirinë e besimit në Shqipëri.
Si Kryetar i Komuniteti Mysliman i Shqipërisë (1991–2004), ai kontribuoi në rindërtimin e institucioneve fetare dhe në forcimin e harmonisë ndërfetare, duke promovuar bashkëjetesën si vlerë themelore të shoqërisë shqiptare.
Hafiz Sabri Koçi u nda nga jeta në vitin 2004, por mbetet një figurë e respektuar dhe simbol i qëndresës, mençurisë dhe pajtimit kombëtar.
