I lindur në vitin 1922 në Shkodër, në një familje të kamur me besim katolik, Loro Boriçi nisi të luante futboll që në moshën 14-vjeçare. Në vitin 1941 u transferua në Itali nga Shqipëria, e cila në atë kohë ishte nën pushtimin italian, duke ndjekur rrugën e bashkëkombësve të tij Naim Kryeziu, që fitoi titullin kampion me Romën në sezonin 1941–1942, dhe Riza Lushta, golashënuesi i famshëm i Juventusit.
Student i drejtësisë, Loro Boriçi u detyrua të italianizonte emrin e tij në Lorenzo dhe u federua me Lazion e legjendarit Silvio Piola. Pas Luftës së Dytë Botërore, ndryshe nga Kryeziu dhe Lushta, ai u kthye në Shkodrën e tij dhe në një Shqipëri që tashmë ishte shndërruar në Republikë Popullore.
Me Vllazninë fitoi kampionatet e viteve 1946 dhe 1947, përpara se të transferohej te Partizani. Ishte një sulmues i fuqishëm, 1.86 metra i gjatë, shumë i fortë në depërtimet përpara. Nuk ishte thjesht një golashënues, por një qendërsulmues që merrte pjesë aktivisht në ndërtimin e lojës dhe kontribuonte në të gjitha fazat e saj.
Boriçi ishte kapiteni i kombëtares shqiptare që, në mënyrë surprizë, fitoi Kupën Ballkanike të vitit 1946 në një Tiranë ende të rrënuar nga lufta, por me stadiumin “Qemal Stafa” të mbushur me rreth 20 mijë spektatorë.
Si trajner, ai drejtoi kombëtaren shqiptare që arriti të barazonte me Gjermaninë Perëndimore të Franz Beckenbauerit në eliminatoret e Kampionatit Evropian 1968. Gjithashtu drejtoi Partizanin, i cili mposhti Torinon në ndeshjen e parë të Kupës së Kupave në sezonin 1968–1969.
Për shkak të marrëdhënieve shumë të ngushta që ekzistonin në atë periudhë mes Kinës së Mao Ce Dunit dhe qeverisë shqiptare, Loro Boriçi u bë për katër vjet trajner i kombëtares kineze.
Ai ndërroi jetë në vitin 1984 si pasojë e një tumori në mushkëri, i shkaktuar nga dhjetëra cigare që pinte çdo ditë.
Sot, stadiumi i Vllaznisë në Shkodër mban emrin e tij, si një homazh për një nga figurat më të mëdha dhe më të respektuara në historinë e futbollit shqiptar.
