Më shumë se një shekull pas fundosjes së Titanikut në Oqeanin Atlantik, një detaj i pazakontë nga rrënojat vazhdon të tërheqë vëmendjen: shishe shampanje që ende duken të paprekura në thellësi rreth 3,800 metra. Në këto kushte ekstreme, ku presioni arrin rreth 381 bar, duket e pamundur që qelqi të mbijetojë. Megjithatë, ekspertët shpjegojnë se fenomeni lidhet me fizikën e presionit dhe mënyrën si anija është fundosur.
Kur anija filloi të zhytet në vitin 1912, shishet e shampanjës përballeshin me presion të brendshëm të lartë për shkak të dioksidit të karbonit, rreth 6 bar, një nivel që i bën ato strukturalisht të forta. Në fakt, shishet moderne mund të përballojnë deri në 20 bar gjatë prodhimit dhe ruajtjes.
Sipas analizave, gjatë fundosjes së ngadaltë të anijes, tapat dhe mbylljet e shisheve kanë lejuar depërtimin gradual të ujit, duke barazuar presionin brenda dhe jashtë. Kjo ka shmangur “implozionin”, pra shembjen e menjëhershme të qelqit nga presioni i jashtëm.
Fenomeni i implozionit, që ndodh kur presioni i jashtëm është shumë më i madh se ai i brendshëm, ka shkatërruar pjesë të tjera të strukturës së anijes, por jo domosdoshmërisht shishet e mbyllura në mënyrë të tillë që të barazonin gradualisht presionin.
Interesi për këtë mister u rikthye edhe pas tragjedisë së nëndetëses Titan, e cila rindezi diskutimet mbi presionin ekstrem në thellësi të oqeanit dhe kufijtë e materialeve njerëzore.
Disa studime tregojnë se në kushte të errësirës absolute, temperaturave të qëndrueshme dhe mungesës së oksigjenit, përmbajtja e shisheve mund të ruhet për periudha shumë të gjata, duke ngjallur edhe pyetjen nëse shampanja e Titanikut mund të jetë ende teorikisht e konsumueshme — edhe pse kjo mbetet më shumë kuriozitet sesa mundësi reale shkencore.
