Këtë të hënë njerëzimi shkruan histori. Askush nuk do të ketë qenë më larg shtëpisë sesa astronautët e Artemis II, Victor Glover, Reid Wiseman, Christina Koch dhe Jeremy Hansen.
Por, ndërsa Toka zvogëlohet gjithnjë e më shumë në pasqyrën e tyre të pasme, ata kanë pasur një lidhje të vazhdueshme me kontrollin e misionit në Hjuston të Teksasit. Fjalët e qeta nga ekipi i NASA-s i kanë dhënë ekuipazhit një lidhje ngushëlluese me shtëpinë.
Ajo lidhje është gati të humbasë.
Ndërsa astronautët kalojnë pas Hënës, sinjalet e radios dhe lazerit që lejojnë komunikimin vajtje-ardhje midis anijes kozmike dhe Tokës do të bllokohen nga vetë Hëna.
Më shumë se 50 vjet më parë, astronautët e Apollo përjetuan gjithashtu izolimin e sjellë nga humbja e sinjalit gjatë misioneve të tyre në Hënë.
Ndoshta askush më shumë se Michael Collins i Apollo 11.
Në intervistat e mëvonshme, ai përshkroi paqen dhe qetësinë që sillte heshtja në radio, duke thënë se ajo ofronte një pushim nga kërkesat e vazhdueshme nga kontrolli i misionit.
Në vitin 1969, ndërsa Neil Armstrong dhe Buzz Aldrin bënë histori duke bërë hapat e parë në sipërfaqen hënore.
Për astronautët e Artemis, koha pa kontakt me Tokën do t’u lejojë atyre t’ia kushtojnë të gjithë vëmendjen e tyre Hënës.
Ata do ta kalojnë errësirën e diellit duke u përkushtuar vëzhgimit të Hënës, duke bërë imazhe, duke studiuar gjeologjinë e Hënës dhe thjesht duke soditur shkëlqimin e saj.
Kur ata të dalin nga hija e Hënës dhe ky sinjal të rivendoset, bota do të ketë një ndjesi kolektive lehtësimi për një mision që do të jetë përfunduar me sukses deri në gjysmën e rrugës.
