Pas krizës së emigrantëve që goditi Ceuta, kanë mbetur dëshmitë prekëse të atyre që iu drejtuan kufirit me shpresën për një jetë më të mirë. Të rikthyer tashmë në Marok, shumë prej tyre ndajnë tregime për mungesën e ndihmës, sfidat e përditshme dhe rreziqet me të cilat u përballën gjatë udhëtimit.
Një nga të kthyerit, Brahim Ukasu, rrëfen se sapo kishte shkelur në Ceuta, u përball me mungesë të theksuar ndihme dhe vështirësi ekstreme në jetesë.
“Kur mbërritëm në Ceuta, nuk ishte askush për të na ndihmuar. Një shishe ujë kushtonte 22 dollarë. Fjetëm në male. Doja t’i shihja gjërat vetë, por një maroken nga Ceuta më sulmoi me thikë. Pas atij sulmi, u ktheva.”
Ualid Hajri, një tjetër emigrant, tregon se zgjedhja për të lënë vendlindjen ishte rezultat i viteve të vështira që kishte përjetuar atje.
“Jemi njerëz të mirë, jo të këqij. Udhëtova kaq larg dhe e lashë nënën time pas. Vuajta. Vuajta në vendin tim. Nuk gjeta asgjë atje, vetëm thërrime.”
Ndërsa në zonën pranë kufirit, familjarët vazhdojnë të qëndrojnë në pritje, pa asnjë lajm të sigurt për të afërmit e tyre të zhdukur.
Ngjarjet në Ceuta u kthyen në një nga lëvizjet më të mëdha të emigrantëve ndërmjet Marokut dhe Spanjës vitet e fundit. Sipas të dhënave nga autoritetet, brenda pak ditësh, rreth 72 mijë persona tentuan të hyjnë në enklavën spanjolle, ndërkohë që mbi 80 emigrantë humbën jetën gjatë përpjekjes për të kaluar kufirin.
