Në tetor të vitit 1949, pak orë përpara se regjimi komunist në Shqipëri ta ekzekutonte, Mark Shllaku i dërgoi një letër gruas së tij, Angjes. Ky dokument, i shkurtër por i ngarkuar me ndjenja dhimbjeje, dashurie dhe amanetesh, vazhdon të preki thellë ata që e lexojnë edhe sot.
Mark Shllaku, një mësues nga Shkodra, kishte shërbyer gjithashtu në zonën e Pukës. Ai u arrestua dhe u pushkatua në vitin 1949, në moshën vetëm 31-vjeçare.
Në letrën e tij, Marku përmend se i kanë mbetur vetëm disa orë jetë. Ai e inkurajon Angjes të mos mërzitet dhe t’i rrisë fëmijët me ndershmëri dhe besim. Për më tepër, ai i jep “lejen” që të martohet përsëri një ditë, por me një lutje: “Mos më harro.”
Ai shpreh keqardhje për vuajtjet që mund t’i ketë shkaktuar, shpreson që një ditë të mblidhen eshtrat e tij dhe të varroset me emrin e tij. Në përfundim të letrës, ai shkruan:
“Po vdes si një shqiptar i mirë dhe i ndershëm.”
Megjithëse dokumentet historike që flasin për jetën e Mark Shllakut janë të pakta, letra e tij e fundit është ruajtur me kalimin e viteve dhe mbetet një nga dëshmitë më emocionale të periudhës së represionit komunist në Shqipëri.
Letra si kjo tregojnë se, edhe përballë vdekjes, njeriu vazhdon të mendojë në radhë të parë për familjen, fëmijët dhe ata që lë pas.
