Më 10 maj, në ditën që solli në jetë një prej zërave më të dashur e më përfaqësues të këngës qytetare shkodrane, kujtesa ndalet me nderim te Shyqyri Alushi, bilbili i ahengut, ai zë i rrallë që u bë frymë e një qyteti dhe jehonë e një trashëgimie shpirtërore që nuk njeh harresë. Kjo datë nuk na kujton thjesht lindjen e një artisti, por ardhjen në kulturën shqiptare të një shpirti që këngën e kishte mënyrë jetese, dëshmi dashurie dhe formë të përjetësisë.
Në këtë përvjetor, ne nuk e kujtojmë si një emër të larguar në kohë, por si një prani që vazhdon të jetojë në meloditë e vjetra të Shkodrës, në mallin e qytetit, në tingullin e ahengut dhe në ndjeshmërinë kolektive të shqiptarëve. Kujtimi i tij është një himn i gjallë për artin popullor, për fisnikërinë e shpirtit qytetar dhe për atë kulturë të kënduari që nuk kërkonte duartrokitje, por prekte zemrën.
I lindur në Shkodër më 10 maj 1934, në një qytet ku muzika rridhte si frymëmarrje e përditshme, Shyqyri Alushi u bë vetë pjesë organike e asaj fryme. Ai trashëgoi pasionin nga i ati, Alushi, këngëtar dhe muzikant popullor, duke u rritur mes tingujve të fyellit, zumarës dhe këngës qytetare që buronte nga oborret, lagjet dhe sofrat shkodrane. Ishte ajo shkollë spontane e shpirtit popullor që formësoi artistin e ardhshëm, një artist që nuk e mësoi këngën për skenën, por për njerëzit.
Debutimet e tij të para u bënë në dasma dhe mbrëmje qytetare, aty ku ahengu shkodran ishte ende një mënyrë komunikimi mes zemrash. Në vitin 1956 ai ngjitet për herë të parë në skenë, në inaugurimin e “Kinema Republika”, duke nisur një rrugëtim artistik që do të shndërrohej në një prej kapitujve më të çmuar të muzikës qytetare shqiptare. Më pas, për vite me radhë, ai do të ishte pjesë e pandarë e koncerteve popullore, dasmave dhe jetës artistike të qytetit, deri sa nga viti 1974 deri më 1986 u angazhua si këngëtar profesionist pranë Estradës së Shkodrës.
