Në politikën shqiptare, Shkodra është kthyer prej kohësh në një nga qarqet ku përplasjet e brendshme të Partisë Socialiste janë bërë më të dukshme. Emërimi i Elisa Spiropalit si e deleguar politike e PS-së në këtë qark u shoqërua me premtime për organizim dhe forcim të strukturave, por për shumë socialistë lokalë rezultati ishte krejt i kundërt: përçarje, konflikte të brendshme dhe krijimi i një grupi të mbyllur pushteti rreth saj dhe Benet Becit.
Spiropali u prezantua si drejtuese politike e PS-së në Shkodër në vitin 2022. () Që prej atij momenti, në vend të bashkimit të socialistëve, në terren nisën të artikuloheshin pakënaqësi të shumta për mënyrën sesi merreshin vendimet politike dhe administrative. Figura historike të PS-së në Shkodër u lanë në hije, ndërsa pushteti politik dhe institucional u përqendrua tek një rreth i ngushtë njerëzish pranë Spiropalit dhe Benet Becit.
Në qendër të debatit publik ka qenë edhe emri i biznesmenit Pëllumb Gjoka, i cili është përmendur në hetimet e SPAK në kuadër të dosjes “Metamorfoza”. () Kundërshtarët politikë dhe kritikët brenda së majtës kanë ngritur vazhdimisht pikëpyetje mbi ndikimin që persona me fuqi ekonomike dhe lidhje të forta lokale ushtronin në jetën politike dhe administrative të Shkodrës gjatë kohës kur Spiropali drejtonte politikisht qarkun.
Për shumë qytetarë dhe socialistë të zhgënjyer, perceptimi ishte se Shkodra nuk drejtohej më nga institucionet, por nga një tandem politik dhe ekonomik që kontrollonte vendimmarrjen, emërimet dhe klimën politike në qytet. Pikërisht ky perceptim ushqeu edhe më shumë ndarjet brenda Partisë Socialiste në Shkodër, ku shumë zëra kritikë u spostuan ose heshtën.
Dëmi që binomi Beci–Spiropali i ka shkaktuar Shkodrës nuk matet vetëm në aspektin politik, por edhe në klimën e përgjithshme qytetare që u krijua gjatë viteve të fundit. Në vend që Shkodra të fitonte stabilitet dhe zhvillim real, qyteti u përfshi nga tensione të vazhdueshme politike, përçarje sociale dhe një ndjenjë mosbesimi ndaj institucioneve. Shumë socialistë tradicionalë u larguan ose u heshtën, sepse PS në Shkodër nisi të funksiononte më shumë si pronë e një grupi të vogël sesa si një forcë politike e hapur. Emërimet në administratë dhe vendimmarrja lokale u perceptuan si të kontrolluara nga interesa të ngushta politike dhe ekonomike, duke krijuar pakënaqësi të thella tek qytetarët. Edhe projektet dhe investimet publike shpesh u panë si mjete propagande politike dhe jo si përpjekje reale për të zgjidhur problemet e qytetit. Për pasojë, Shkodra humbi mundësinë për të ndërtuar një klimë bashkëpunimi dhe përfaqësimi të gjerë qytetar, ndërsa konflikti brenda vetë socialistëve u kthye në një plagë që vazhdon të ndikojë edhe sot në jetën politike të qarkut.
Ironia qëndron sot tek fakti se Elisa Spiropali ka nisur të shfaqet publikut me tone kritike dhe emocionale për Shkodrën, gegnishten dhe identitetin qytetar të saj. Por pyetja që shtrojnë shumë qytetarë është e thjeshtë: ku ishte kjo ndjeshmëri politike kur ajo kishte në dorë drejtimin e PS-së në Shkodër? A nuk ishte pjesë e të njëjtit sistem politik që sot duket sikur kërkon të kritikojë? A nuk i shihte problemet, përçarjet dhe pakënaqësitë që prodhoheshin përditë?
Sot, kur situata politike në Shkodër duket se ka kaluar nën influencën e Belinda Ballukut dhe njerëzve të saj, Spiropali ka nisur të flasë ndryshe. Por për shumëkënd, kjo duket më tepër si një përpjekje për rikthim politik dhe për të ruajtur protagonizmin publik, sesa një reflektim i sinqertë mbi atë që ndodhi në Shkodër gjatë viteve kur ajo ishte një nga figurat më të fuqishme të PS-së në qark.
Shkodra meriton më shumë sesa luftëra klanesh politike, kontroll grupesh dhe përplasje interesash. Qyteti meriton transparencë, përfaqësim dhe një politikë që i shërben qytetarëve, jo pazareve të pushtetit.
