Shqetësimi për mjedisin në Shqipëri nuk është i ditëve të fundit. Është një histori e gjatë, e dokumentuar ndër vite, që flet për dëmtimin gradual të lumenjve, pyjeve, lagunave, parqeve kombëtare dhe habitateve natyrore në të gjithë vendin.
Janë denoncuar gjatë këtyre viteve masakrat mjedisore, nga pyjet e Lurës, në ato të Korçës, në Kelmend, Theth apo guroret në Malin e Tomorrin. Me zë, figurë dhe dokumente janë denoncuar tentativat për t’i kthyer lagunat në pronë private, si ajo e Kune Vainit, Butrintit apo ajo e Divjakës.
Kamerat kanë filmuar për vite me radhë, duke filluar nga viti 2003, gërryerjet në Vjosë, Shkumbin, Mat, Ishëm etj, ku janë filmuar ekskavatorë që nxjerrin inerte natë e ditë, teksa institucionet shtetërore vetëm sa kanë vëzhguar nga larg.
Shkatërrimi i mjedisit, parqeve kombëtare, zonave të mbrojtura, lagunave, ligatinave, lumenjve, detit, malit etj, nuk ka ndodhur sot, por ka vite e vite që ndodh.
Pyetja që mbetet pas më shumë se 24 vitesh denoncimesh është: a kemi mësuar diçka nga alarmet e ngritura ndër vite dhe a ka ndryshuar realisht diçka në mënyrën se si mbrojmë pasuritë natyrore të Shqipërisë?
