Biznesmeni shkodran Alban Thika ka publikuar një reagim të ashpër ndaj mënyrës se si po drejtohen institucionet publike në vend.
Në një postim në rrjetet sociale, Thika shprehet se ndjen neveri kur sheh se kush vendoset në krye të institucioneve që ndikojnë jetën e përditshme të qytetarëve dhe të ardhmen e vendit. Ai thekson se nuk ka njohje personale me individët që kritikon dhe se reagimi i tij nuk lidhet me jetën private të askujt, por me atë që ai e konsideron një model të gabuar qeverisjeje.
Sipas biznesmenit shkodran, figurat që promovohen në poste drejtuese përfaqësojnë një sistem që ka humbur “busullën morale” dhe që, sipas tij, mbijeton përmes konformizmit, heshtjes dhe përshtatjes me pushtetin, në vend të meritës dhe profesionalizmit.
Thika shprehet se shumë qytetarë ndajnë të njëjtin shqetësim, duke i parë këto raste si simbol të një sistemi të konsumuar dhe të paaftë për t’u reformuar nga brenda. Ai shton se zhgënjimi nuk lidhet me individë të caktuar, por me perceptimin se institucionet po largohen gjithnjë e më shumë nga standardet që qytetarët presin dhe meritojnë.
Në fund të reagimit të tij, Alban Thika ngre alarmin për rënien e besimit te institucionet publike, duke e cilësuar këtë si një nga problemet më serioze me të cilat përballet sot shoqëria shqiptare.
Postimi i plotë:
Si shumë shkodranë, edhe mua më neverit fenomeni kur shoh se kush gjendet në krye të institucioneve që ndikojnë jetën tonë të përditshme dhe të ardhmen e vendit.
Asnjërin prej këtyre individëve nuk e njoh personalisht dhe nuk pretendoj të flas për jetën e tyre private. Por formimi, përvoja dhe bindjet e mia më ndezin menjëherë dritat alarmuese kur shoh se cilët njerëz promovohen, mbrohen dhe paraqiten si përfaqësues të interesit publik në një sistem që për vite me radhë është shoqëruar nga dështime, klientelizëm dhe mungesë llogaridhënieje.
Për mua, këto janë fytyrat e një modeli qeverisjeje që ka humbur busullën morale. Fytyra të një klase politike që ka mësuar të mbijetojë jo përmes meritës, por përmes konformizmit, heshtjes dhe përshtatjes me pushtetin.
Dikush mund ta quajë këtë reagim të tepruar ose keqdashës. Por vetëm ata që kanë bërë paqe me degradimin e vlerave publike mund të mos e kuptojnë shqetësimin që ndjejnë shumë qytetarë kur shohin se sa larg janë institucionet nga standardet që meritojnë shqiptarët.
Duke njohur Shkodrën dhe shkodranët, jam i bindur se nuk jam i vetmi që përjeton këtë ndjenjë. Shumë prej nesh shohin tek këto imazhe jo thjesht dy individë, por simbolikën e një sistemi të konsumuar, të lodhur dhe të paaftë për t’u reformuar nga brenda.
Ndjenja e neverisë që provokojnë skena të tilla nuk buron nga armiqësia ndaj personave. Buron nga zhgënjimi i thellë ndaj një realiteti ku qytetarët shohin se përgjegjësitë publike shpesh nuk mbahen nga njerëzit më të përgatitur, më të pavarur apo më me integritet.
Është një ndjesi kolektive që e gjen në tavolinat e familjeve, në kafet e qytetit, në bisedat e përditshme të njerëzve që ndihen të papërfaqësuar. Një ndjenjë dëshpërimi që lind kur sheh potencialin e një kombi të zëvendësohet nga mediokriteti, servilizmi dhe mungesa e vizionit.
Dhe ndoshta kjo është tragjedia më e madhe: jo se qytetarët kanë humbur besimin tek individë të caktuar, por se po rrezikojnë të humbin besimin tek vetë institucionet që duhet t’i mbrojnë.
